Walia

Co za miłe zaskoczenie! Przez cały weekend towarzyszyło nam pełne słońce! Z tego faktu na pewno ucieszyli się ci, którym przepowiadano bliskie spotkanie z hektolitrami wody. 

Udało nam się zrobić całkiem niezłą trasę i zobaczyć tak piękne miejsca, że ani słowa, ani tym bardziej zdjęcia nie oddadzą ich uroku i magii. Ale popatrzeć zawsze można ;)

Nasza przygoda z ziemią walijską rozpoczęła się w Llanberis, skąd oldschool`ową ciuchcią wjechaliśmy na szczyt Snowdon.

 W Walii można poczuć się trochę jak u nas na Kaszubach – praktycznie wszędzie spotyka się podwójne nazwy miast, budynków, urzędów, foldery informacyjne po angielsku i walijsku…

 Nasza ciuchcia

Im bliżej szczytu, tym gorsza, niestety, robiła się widoczność. Ostatecznie, mieliśmy takie widoki:

Po powrocie ze szczytu (oczywiście, że kolejką, a jakże! ), skusiliśmy się na tutejszy przysmak, tak zwany "Oggie" (ogi), czyli pieróg z ciasta francuskiego, wypełniony ziemniakami, mięsem mielonym w pysznym sosie, z cebulą i porem:

A na deser....

czyli owcze "upsss..." :)

A potem widzieliśmy taaakieee miejsca, że o rety!

CAERNARFON

 (Po kilku latach posiadania telefonu z aparatem, dopiero na wyspie odkryłam funkcję

 "zdjęcie panoramiczne"... )

Akcent polski w walijskiej zatoce

BEAUMARIS

I NASZA WISIENKA NA TORCIE, 

CZYLI HOLY ISLAND